Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty) jest bakterią często występująca w jamie nosowo-gardłowej oraz na skórze ludzi, jeśli jednak w wyniku przerwania ciągłości tkanki dostanie się do wnętrza organizmu, może wywołać zakażenie. Statystycznie ok. 20-30% osób jest bezobjawowymi nosicielami S. aureus, a powszechne nosicielstwo sprzyja szybkiemu rozprzestrzenianiu się drobnoustroju głównie w środowisku szpitalnym.
Obecnie najbardziej niebezpieczny jest metycylinooporny typ Staphylococcus aureus (tzw. MRSA), który charakteryzuje się brakiem wrażliwości na wszystkie aktualnie dostępne antybiotyki z grupy beta-laktamów w tym: metycylina, oksacylina, penicylina i amoksycylina.
Infekcje wewnątrzszpitalne spowodowane MRSA prowadzą do wzrostu śmiertelności i przedłużają znacznie czas hospitalizacji pacjentów, a w konsekwencji podwyższają koszty związane bezpośrednio z diagnostyką i terapią.
Bakterie gronkowca złocistego zwykle przenoszą się w kontakcie bezpośrednim z osobą zakażoną lub skolonizowaną. Mogą także rozprzestrzeniać się przez kontakt z przedmiotami, które były używane przez osoby zakażone lub będące nosicielami.
Do osób objętych zwiększonym ryzykiem zakażenia gronkowcem złocistym należą osoby z otwartymi ranami, oparzeniami lub skaleczeniami; chorzy na poważne choroby skóry (np. łuszczycę); osoby z osłabionym układem odpornościowym (osoby starsze lub cierpiące na przewlekłą chorobę, np. nowotworową, noworodki); pacjenci z podłączonym cewnikiem lub kroplówką i osoby, które przeszły niedawno zabieg chirurgiczny.
Początkowa
obecność zakażenia objawia się małymi czerwonymi guzkami
przypominającymi pryszcze, czyraki lub ugryzienie pająka, któremu
towarzyszy gorączka i okazjonalnie wysypka. W ciągu kilku dni guzki
staja się większe, bardziej bolesne aż w końcu przekształcają się w
głębokie wypełnione ropą czyraki. W przypadku pacjentów po zabiegach
operacyjnych objawami zakażenia S.aureus są trudno gojące się, sączące, ropiejące rany.
Najczęściej
obserwowanymi są zakażenia skóry i tkanek miękkich (SSTI), w
szczególności objawiające się klinicznie w postaci czyraków, czyraków
gromadnych (skupienia czyraków), ropnych zmian wokół mieszków włosowych
oraz innych ropnych zakażeń.
Jeśli bakterie S.aureus
dostaną się do krwioobiegu, mogą zakazić niemal każdą część ciała
i spowodować poważne infekcje układowe i narządowe np. zapalenia płuc,
opon mózgowo-rdzeniowych, ropnie mózgu, zapalenie szpiku kostnego i
kości, zakażenia układu moczowego, jak również zapalenie mięśnia
sercowego i wiele innych.
Może również dojść do zakażeń lub zatruć związanych z wytwarzaniem przez te bakterie określonych toksyn.
U
osób z obniżoną odpornością, u pacjentów leczonych z powodu innych
chorób, a także po zabiegach chirurgicznych zakażenie gronkowcowe może
przejść w postać uogólnionej posocznicy.
Zakażenia gronkowcem złocistym diagnozuje się na podstawie
mikrobiologicznych badań krwi, moczu lub próbki tkanki z zakażonego
obszaru, sprawdzających obecność bakterii.
W razie znalezienia
bakterii gronkowca złocistego przeprowadzane są dalsze badania w celu
sprawdzenia, na jakie antybiotyki bakterie nie są odporne.
Zastosowanie metod genetycznych opartych na technice PCR pozwala w szybki sposób potwierdzić obecność bakterii z gatunku Staphylococcus aureus oraz przeprowadzić typowanie Staphylococcus aureus metycylinoopornego MRSA, co umożliwia szybsze rozpoczęcie właściwego leczenia.
Dostępne badania - Staphylococcus aureus
Materiał do badań – wymaz z nosa / wymaz ze skóry / wymaz z tkanek miękkich / krew (EDTA)
Termin realizacji badania – od 3 do 7 dni roboczych
